Het is alweer even geleden dat ik wat geschreven heb. Je zou het misschien niet verwachten Maaike, maar ik was inderdaad druk met eindelijk een beetje stress in dat luie Californische leventje van me. ;) Afgelopen week heb ik zo'n beetje elk vrij uur in de bieb doorgebracht, om me voor te bereiden op een tentamen, een presentatie, een paper en een log deadline die allemaal voor afgelopen vrijdag gepland stonden. Het is niet eens zozeer dat ik geen tijd vrij kon maken om een blog te schrijven (dat was waarschijnlijk een nuttiger besteding van m'n sogsessies geweest), maar meer dat ik niets anders had om over te schrijven dan de kleuren van de muur in de Davidson Library. Met al dat werk dat zich opgestapeld had was er natuurlijk weinig tijd voor spannende trips, en 200 pagina's managerial economics zijn ook niet echt bevorderlijk voor de inspiratie.

Los van afgelopen (en komende) week is het studeren hier over het algemeen heel relaxed hoor, ik mag absoluut niet klagen. Misschien komt het ook daardoor dat ik na één week stress vergelijkbaar met UCU zeker drie dagen nodig had om bij te komen; ik ben het helemaal niet meer gewend. Gelukkig doet de BBQ chicken van Oren wonderen, en blijkbaar smaakt ‘ie nog beter als ‘ie in de regen bereid is. That's right, in de regen. Afgelopen zaterdag stond er een grote BBQ op het programma bij Petra thuis, met een stuk of 15 man van de partij. Net toen we op het punt stonden de barbecue aan te steken begon het te hozen, maar wie Oren een beetje kent weet dat dat hem gelukkig niet tegen zal houden. Terwijl wij met z'n allen in Petra's woonkamertje aan de wijn zaten stond Oren de kip te bakken in de plenzende regen, en niet voor niets: het eten was verrukkelijk! En voor zover ik weet heeft Oren het zelf ook prima naar z'n zin gehad. :)

Los van de verregende BBQ is eigenlijk het enige noemenswaardige wat ik de afgelopen week heb meegemaakt een bezoekje aan de kapper hier in Santa Barbara. Was ik in eerste instantie niet van plan, maar wat moet dat moet en dan kan je er maar beter het beste van maken. Bovendien vroeg ik me stiekem altijd al af hoe al die Amerikaanse meisjes toch aan van dat perfecte haar kwamen - niet alleen covergirls en cheerleaders maar zo'n beetje alles wat hier rondloopt; groot of klein, dik of dun, skinnyjeans of sweatpants, the hair looks flawless.

Ik weet nu dat het niet genetisch bepaald is, en er is ook geen wondershampoo die de frizz in lucht laat oplossen. Na bijna anderhalf uur (!) in de kapperstoel te hebben doorgebracht kwam ik zelf met een bos golvende lokken de winkel uit waar photoshop nauwelijks tegenop kan (ok, dat is misschien lichtelijk overdreven - photoshop kan overal tegenop volgens de Hollywood-filosofie). Marte was gelijk enthousiast, van haar mag ik het nooit meer anders dragen, maar ik ben toch bang dat het er niet vaak van zal komen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat als ik het al voor elkaar krijg me in de onmogelijke bochten te wringen om het net zo stylish geföhnd te krijgen als de kapper, ik de tijd/zin/discipline er niet voor heb om dat proces elke ochtend te herhalen. Ik hou het zelf voorlopig dus maar gewoon bij de natural look, but at least now I know the secret. En ik moet eerlijk bekennen, ik voelde me toch ook wel even een echte all American girl vandaag!

Voor een reisverhaal was dit misschien wat oppervlakkig, maar ik ben natuurlijk ook in Amerika en ik weet dat dit een cliché is waar veel meiden stiekem toch wel benieuwd naar zijn. ;) De volgende blog wordt waarschijnlijk wel wat spannender: vrijdag vertrek ik met Marte en Annekee weer richting LA, dit keer in een bus vol uitzinnige Gauchofans, voor de Big West Championship Tournament waar UCSB aan meedoet. We hebben hier als vroege vogels bij de vorige thuiswedstrijd gratis kaartjes voor gekregen, en die kans laat je natuurlijk niet schieten!

Liefs, Ier