Deze keer 'ns een ander perspectief op m'n leventje hier in Santa Barbara dan dat van mij. De afgelopen twee weken zijn papa en mama hier op bezoek geweest en metal het journalisten bloed dat nog steeds weldoorde aderen stroomt kon Bart de verleiding niet weerstaan om er zelf ookeen stukje over te schrijven. Ik stel dit geweldige platform daarvoor natuurlijk graag ter beschikking. :) Door Bart van Oortmerssen dus:

Veel kinderen leven de droom van hun ouders. Spelen piano omdat moeder altijd zo graag op muziekles had gewild, of ze worden op het sportveld door pa naar een niveau geschreeuwd dat voor hemzelf niet was weggelegd. Het leven van Iris als student aan de universiteit van Santa Barbara had gemakkelijk de droom van haar ouders kunnen zijn. Alleen hadden we er zelf niet eens van durven dromen.

De afgelopen twee weken heeft Iris ons meegenomen in haar leven op UCSB en de vele andere geneugten van zuidelijk Californië. Woorden schieten tekort om die ervaring te beschrijven. Dat zal ook wel de reden zijn dat Iris mijn aanbod heeft aangenomen om voor één keer haar plaats in te nemen als blogger. Daaraan werd wel een harde voorwaarde verbonden: ,,Jemaghet er niet zelf opzetten hoor!'' Alles wat hier is te lezen heeft dus de meest vergaande vorm van censuur overleefd: die van een dochter jegens haar eigen vader.

Eerder dit jaar hadden we al het genoegen om door een dochter op sleeptouw te worden genomen. Marleen woonde een maand in Barcelona om daar Spaans te leren (de officiële lezing) en heeft ons kanten van de stad laten zien die we bij eerdere bezoeken nooit hadden ontdekt. Als een echte ‘local' gidste ze ons door bijzondere wijkjes, naar exposities en bezienswaardigheden, naar Catalaanse bars en eettentjes en door het openbaar vervoer.

Met hetzelfde gevoel van gewichtloosheid hebben we ons overgegeven aan het programma dat onze All American Girl had uitgezet. Heel prettig om iemand in de auto te hebben die zonder kaart kan aanwijzen hoe je tijdens de spits het snelst van Santa Monica Boulevard naar de Sunset Strip rijdt, die kan vertellen waar je lekker kan eten aan The Waterfront in San Francisco en die weet dat er op Hollywood Boulevard pal achter die uitnodigend zwaaiende meneer bij de parkeergarage van 10 dollar per uur nog een parkeergarage is, maar dan gratis.

Eerste hoogtepunt van een lange reeks was natuurlijk de eerste berenhug (na ruim vier maanden!) op LAX. Na twee dagen chillen (niet helemaal het goeie woord bij een graadje of 25) in het appartement van Petra in Ventura hebben we ons geïnstalleerd in de Faculty Club, zeg maar het campushotel, en ons begeven in het studentenleven op UCSB. Als niemand had verteld dat hier 20.000 studenten werken aan hun toekomst, hadden we ons gewaand op een oversized vakantiepark met volop groen, ruime appartementen aan zee, centraal gelegen lagoon met pelikanenpopulatie, uitstekende sportvoorzieningen, uitgebreide horeca en even uitgebreid entertainmentprogramma en prima verbindingen met downtown Santa Barbara. Maar het is dus een universiteit. Zonder fiets word je er vanzelf een verdienstelijk middenafstandloper.

Over de dependance Isla Vista waar Iris verblijft kunnen we kort zijn: krapjes, nul privacy, maar wel heel gezellig en zeker niet erger dan wat ik me herinner uit m'n eigen studententijd. Alleen hadden wij geen bageltent aan de overkant, geen drankwinkel met stellingen van een meter of vijf de lucht in, geen Starbucks en geen pizza van Giovanni met de wedstrijden van de Lakers in HD op een (ook al) oversized scherm. En ook niet onbelangrijk: geen Annekee en Marte! Wat is het fijn dat die meiden alle mooie en minder mooie ervaringen met elkaar kunnen delen (@Marte: so much voor anoniem citeren). Hier mag Gillian, die we hebben opgezocht in San Jose, overigens ook niet onvermeld blijven. You guys are welcome in IJsselstein anytime!

Na drie dagen UCSB, waar we ook nog in de collegebanken hebben gezeten voor een interactieve les Macro Economics, hebben we nog roadtrips gemaakt naar San Francisco en de winecountry noordelijk van de baai, en naar Los Angeles waar we de beroemde stranden langs de Pacific Coast Highway hebben gecheckt (Malibu, Santa Monica, Venice Beach), ons hebben vermaakt op Sunset Boulevard, Hollywood en in Beverly Hills, waar de rich & famous verpozen. En tussendoor was er altijd weer Ventura, waar het zwembad en de superieure gerechten van Petra op ons wachtten. De sorbets van buurman Alex logen er trouwens ook niet om.

In het laatste weekeinde kwamen Oren en Agnes, goede vrienden uit Petra's vorige appartementencomplex, langs in Ventura. Dat plaatste Iris voor een dilemma: werd het de barbecue bij Petra met de wereldberoemde kippenpoten en Mojito's van Oren, of UCSB Extravaganza, het jaarlijkse muziekfestival dat geldt als het culturele en alcoholische hoogtepunt van het studiejaar (hoewel, alcoholische hoogtepunten zijn er elk weekeinde, donderdag meegerekend. We zijn zo blij dat Iris in de VS nog minderjarig is!). Het evenement is gratis toegankelijk voor studenten en bewoners van de wijde omgeving. Dit jaar stonden er grootheden als Drake, Chromeo, de Super Mash Brothers en Edward Sharpe & The Magnetic Zeros op het programma. Eigenlijk een no brainer, want lekker eten onder vrienden kun je nog veel vaker doen en de Extravaganza maakt Iris maar eens in haar UCSB-leven mee. Ze is dus vanuit Ventura heen en weer gescheurd voor dit superfeest.

Nadat we de kippenpoten hadden geproefd, maar vooral nadat Iris me op YouTube de Magnetic Zeros had laten horen (volgens haar het absolute hoogtepunt), weet ik niet meer zo zeker of ze de juiste keuze heeft gemaakt. Gelukkig heeft de smaakpolitie na haar terugkeer in Nederland al wat herstelwerkzaamheden gepland (North Sea Jazz met Joss Stone en Stevie Wonder) want de Zeros... Nou ja, luister zelf maar.

Welmooi is het shirt dat de drie Nederlandse meiden op Extravaganza hebben aangeschaft. Op de voorkant een aantal malen het woord Isla Vista en een grote palmboom, op de achterkant de tekst: My Life. Your Dream. En zo is het!