Eigenlijk heb ik maar één woord nodig om afgelopen weekend te omschrijven. Het was GEWELDIG! Toch ga ik het daar maar niet bij laten, want ik vind het veel te leuk om alle verhalen te vertellen. Dat betekent een lange blog dit keer (een stuk langer dan het A4'tje waar ik meestal op mik), maar ik ga er vanuit dat jullie het ook leuk vinden om het allemaal te lezen. ;) Enjoy!

Het kleine grote avontuur begon zaterdagochtend voor dag en dauw bij het autoverhuurbedrijf... We kregen niet de auto die we besteld hadden, maar een nog veel leukere: een felrode Chrysler PT Cruiser. Ik heb weinig verstand van auto's dus ik weet niet waar ik het over heb, maar het zag er in ieder geval uit als hét perfecte vervoermiddel voor een meidenweekend. Zodra we wegreden begon het ineens te hozen (en ook niet een beetje) maar met een laatste rondje Starbucks en een enorme lading enthousiasme gingen we toch de weg op.

The Game

Tegen half 1 's middags kwamen we aan op de campus van UCLA, klaar voor de wedstrijd (het weerwas inmiddels opgeklaardgelukkig). Ze speelden tegen het team van Berkeley, de California Bears. Toen iksportpaleis Pauley Pavilion binnenkwam wist ik gelijk weer waarom ik UCLA op nummer één had staan op m'n lijstje. De hele zaal (énorm, groter nog dan de Thunderdome op UCSB) zat vol, alles lichtblauw en goud versierd met muziek, mascottes, cheerleaders en losgeslagen studenten. Helaas mocht het allemaal niet baten. Hoewel het er de eerste helft naar uitzag dat de Bruins (UCLA) de Bears (Berkeley)dik zouden gaan vegen, raakten ze die ‘spark' in de tweede helft helemaal kwijt. Zo kon Berkeley toch nog langszijkomen en er uiteindelijk zelfs ruim overheen gaan (58-72). Hoewel de spanning het laatste deel van de wedstrijd ver te zoeken was hebben we toch zeker mooi basketbal gezien, en naast Marte is nu zelfs doorgewinterde judoka Annekee over de streep: basketball is awesome!

Na de wedstrijd hebben we Kim opgezocht, ook van UCU en op exchange in LA. Samen koffie gedronken en een rondje campus gedaan, en vervolgens door naar het hostel.

Party in the USA

Intussen waren ook Gillian (Marte's huisgenootje) en haar vriend Marco (die in LA woont) gearriveerd. Zij namen ons mee op een mini-tour door Hollywood, inclusief bekende plekjes uit films als LA Confidential en The Italian Job. Na een verrukkelijk diner bij een Argentijns restaurant dat Marco had uitgezocht werden we weer gedropt bij de Banana Bungalowom ons klaar te maken voor een wilde avond in LA.

Dat was ook een ervaring op zich! Hoewel wetochwel ons best hadden gedaan om er tussen te passen - party dresses ready, make-up ready, wílde moves op de dansvloer - werden we gelijk herkend als buitenlanders. Niet alleen staken we twee koppen boven iedereen uit (behalve onze uk Annekee natuurlijk ;)), ook droegen we donkere panty's. Dat is blijkbaar een zeldzaam fenomeen in het Amerikaanse uitgaansleven, waar bij de gemiddelde partychick d'r ondergoed na een paar drankjes toch minstens een keer of tien per avond ‘per ongeluk' tevoorschijn komt. Als het dan over drankjes gaat maak ik trouwens ook gelijk nog even van de gelegenheid gebruik om Marte te bedanken voor haar ontzettend subtiele afleidingsmanoeuvres (die overigens ook bij het manvolk in de smaak vielen, twee vliegen in één klap), zodat deze minderjarige af en toe ook nog een slokje mee kon pakken. Al met al was het een geweldige avond!

Venice Beach

Zondag hebben we Kim weer opgehaald en zijn we doorgereden naar Venice Beach en Santa Monica. Het weer was super en de sfeer geweldig. Vooral Marte was helemaal enthousiast en wist dat ook goed onder woorden te brengen: 'Ik hou van deze plek! Echt alleen maar idioten hier, geweldig!' Tja, daar komt het ook wel een beetje op neer. Wat je in Venice ziet zie je eigenlijk nergens anders en hoe je 't ook bekijkt, die malloten maken het wel tot een unieke en sfeervolle plek. Foto's komen eraan!

The Dr. Phil Show

Maandag was dan de grote dag, de Dr. Phil Show! Verre van fris en fruitig stonden we 's ochtends om kwart voor acht in de rij voor de Paramount Studios, ons mentaal voorbereidend voor een spetterende verschijning op international television. In de rij kregen we echter te horen dat er misschien te weinig stoelen waren en dat ze niet wisten of ze iedereen binnen zouden kunnen krijgen. En inderdaad, recht voor onze neus werd de rij stilgezet. Dat ging dus niet zomaar. Marte nam het voortouw en met een charmante Hollandse glimlach maakten we ze wijs dat we die avond weer terug naar Nederland zouden vliegen (zie het als een kleine ombuiging van de waarheid...), en dat we toch echt wel heel graag naar binnen wilden. Gelukt.

Eenmaal binnen ging alles op rolletjes! We kwamen op de voorste rij te zitten bij de aflevering over ‘Sister Rivalry' (wat een drama! Papa en mama, jullie hebben het maar makkelijk gehad met ons ;)), en iedereen in het publiek kreeg een Shell giftcard van $200. Genoeg benzine voor alle roadtrips die nog komen gaan dus! Om het feest dan compleet te maken: aan het begin van de show was ons een foto met de goede man beloofd, omdat we van zo ver gekomen waren. Bijna ging het weer niet door, want ‘hij zou al weg zijn', ‘de fotografe is er niet', of ‘ik weet even geen excuus maar ik heb geen zin om het te checken' (dat laatste is niet hardop gezegd, maar ongetwijfeld waar). Ook hier kwam ons doorzettingsvermogen weer goed van pas, and it paid off:

En dan te bedenken dat we bijna niet binnen waren gekomen...

Als ik kijk hoe soepel alles van begin tot eind gelopen is dit weekend moet ik zeggen dat we wel een ontzettend goed team vormen met z'n drieën! Marte de chauffeur en ik de navigator - samen voorin gezellig kibbelend als een getrouwd stel, en Annekee onze stille kracht op de achterbank. Alles wat we geboekt en gereserveerd hadden bestond echt, en we hebben uiteindelijk nog veel meer gedaan. Not too shabby. :)

Al met al een superervaring gehad dus, en weer een hele grote stap dichterbij een complete belevenis van de ‘American experience'! Ik zou er zelfs nog veel meer over kunnen vertellen, maar ik verwijs jullie daarvoor toch maar door naar de foto's/filmpjes. Moet niet te gek worden natuurlijk...

Liefs, Ier