Het is hier nu dinsdagochtend, de eerste echte lesdag hebben we achter de rug. Het heeft even geduurd voordat ik dit verhaal online kon zetten, maar dat komt ook omdat ik veel te vertellen heb! Afgelopen weekend zijn we verhuisd naar Isla Vista, hebben we onze huisgenootjes ontmoet, de buurt en de campus verkend. En gisteren is het dan écht begonnen. Best overweldigend allemaal! Bereid je dus maar voor op een lang verhaal.

Ik zal beginnen bij het begin, de verhuizing (zaterdag). Onze koffers waren eigenlijk nooit helemaal uitgepakt dus het inpakken nam niet al te veel tijd in beslag (de enige uitdaging was om ‘m weer goed dicht te krijgen). Wat langer duurde was ‘t opstaan, ontbijten en het regelen van een telefoon (dat laatste is wel eindelijk gelukt, dus ik ben weer bereikbaar). Uiteindelijk zaten we toch pas wat later in de middag in de auto onderweg naar Santa Barbara. Eerst even de stad een beetje verkend en er wat gegeten, zag er heel leuk uit! Daarna de sleutel opgepikt en doorgereden naar IV.

Het huis was helemaal leeg en donker toen we er aankwamen, de andere meiden waren er nog niet. We hebben de boel snel een beetje verkend en het werd al vrij snel duidelijk dat het een echt studentenhuis is. We're no longer in the suburbs! Wat het eerste opviel... Een beschimmelde toiletbril (we gaan er maar even vanuit dat dat niet vaker voor zal komen, al die meiden waren ook een paar weken weg natuurlijk) en, toen ik op zoek ging naar internet, een paar netwerknamen die eigenlijk niet voor herhaling vatbaar zijn. Wij zijn de ‘Bitch Ass Hoes' bleek later. Die viel nog best mee.

Zondag bleef 't huis voor het grootste deel van de dag leeg. Annekee en ik zijn eerst met z´n tweeën de buurt en de campus wat gaan verkennen (ziet er heel mooi uit, foto's komen eraan!) en later nog een keer met Angie, een vriendin die hier studeert en afgelopen semester bij ons in Utrecht op uitwisseling was. Zij heeft ons nog veel meer laten zien dan wat we op ons eigen houtje hadden gevonden, inclusief de sportvoorzieningen.

De sportvoorzieningen! Het lijkt hier wel een soort sports heaven: álles is er, van (veel) basketbalvelden tot zwembaden en zelfs een klimwand. En alles vrij om gebruik van te maken. Angie heeft ons (Angie & Iris) ook al ingeschreven voor 't studentenbasketbal hier, dat gaat volgende week beginnen. Genoeg om ons de komende maanden bezig te houden dus!

In de loop van de avond kwamen de andere huisgenootjes een voor een binnendruppelen. Allemaal leuke, gezellige meiden, we zijn met z'n zessen in totaal. Ik voel me bijna saai als ik zeg dat ik om 11 uur al klaar ben om te gaan slapen, terwijl ik het eigenlijk zelf toch heel wat vind dat ik nog zo lang op kan blijven ondanks dat laatste restje jetlag dat nog steeds niet weg is. Het op normale tijden wakker worden lukt inmiddels wel wat beter. Ze zeggen dat je een dag nodig hebt voor elk uur tijdsverschil, als dat klopt ben ik dus als het goed is morgen weer helemaal fit en gezellig (ik kan het excuus natuurlijk ook niet eeuwig blijven gebruiken ;)).

En dan, de eerste dag! Hoewel we de dag ervoor alle gebouwen waarin we les hadden al hadden opgezocht had ik loopafstand om er te komen toch een beetje onderschat: 10 minuten te laat voor de eerste les. Gelukkig was ik niet de enige, en is ‘verdwaald op de campus'over 't algemeen een goed excuus (zelfs voor ouderejaars, 't is hier ook gewoon enorm!). De klassen zijn ook een stuk groter dan wat ik van Utrecht gewend ben, wel een voordeel in dit geval dus. De vakken waar ik uiteindelijk in terecht ben gekomen zijn leuk - zal er niet al te veel op in gaan, maar Intermediate Portugese is in ieder geval van de lijst af. :) Verder moesten er nog wat dingen geregeld worden met de registratie, maar ik was eigenlijk al vroeg in de middag helemaal klaar.

Toen begon het échte avontuur: boodschappen doen. En niet bij de buurtsuper om de hoek (die belachelijk hoge prijzen vraagt), maar bij de echte, die grote. Met buskaart, plattegrond en boodschappentas gingen we op stap. Eenmaal aangekomen bij het winkelcentrum - Camino Real Market, meer een enorme parkeerplaats met hier en daar winkels eromheen - bleek het nog zeker 10 minuten lopen naar de andere kant van die parkeerplaats, waar de winkel zat. Dat is, als je weet waar die zit. Wij deden er iets langer over.

In de winkel zelf (Albertsons heet ‘ie, en dat is blijkbaar nog een van de kleinere Amerikaanse supermarkten) hebben we zeker anderhalf uur rondgedoold. Zoveel keus, zoveel dingen! En bijna alles nieuw en onbekend, dan gaat het ook niet sneller natuurlijk. Annekee wilde gelijk van d'r meerderjarigheid gebruik maken en wat bier kopen, maar ze kon niet kiezen (+15 min). Zo ging het met eigenlijk alles wat we moesten hebben. Uiteindelijk kreeg ze het niet eens mee, omdat de caissière niet overweg kon met een Nederlandse ID kaart (kleine bron van frustratie voor Annekee: dan bén je 21 in Amerika, mag 't nog niet...). Dat schiet ook niet op natuurlijk.

We waren uiteindelijk net voor donker thuis, en hebben verder eigenlijk de hele avond doorgebracht in de woonkamer met de andere huisgenootjes. Was heel gezellig, zo leer je elkaar gelijk wat beter kennen. Moet er alleen toch nog wel even aan wennen dat ik niet meer m'n eigen plekje heb; we slapen met drie meiden op een kamer. Dat is best een overgang, als je een eigen kamer + badkamer gewend bent (was ook wel een beetje verwend natuurlijk, maar dit is wel weer heel wat anders!).

Zo, dat is dus wat ik de afgelopen dagen heb meegemaakt! Ik hoop dat ik jullie genoegheb kunnen boeien om tot hier door te lezen. ;) Het begint nu trouwens toch eindelijk door te dringen dat ik hier echt een lange tijd ben, en dus niet zo even naar huis kan. Dat zorgt af en toe nog voor een beetje heimwee, als ik met 't thuisfront aan het skypen ben bijvoorbeeld (probeer het te bestrijden door aan het weer hier en in Nederland te denken), maar ik heb toch ook wel heel veel zin in wat er komen gaat.

Ik heb zo eerst les dus ik ga gauw rennen, maar vanmiddag ga ik m'n laatste spullen uitpakken en wat foto's van het huis maken/online zetten. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden!

Liefs, Iris