Roadtrippin'

Ongelofelijk hoe snel de tijd voorbij vliegt. De derde week van m'n roadtrip is inmiddels begonnen en het is nog maar een kwestie van dagen voordat ik weer op het vliegtuig naar Nederland stap. Als ik terug kijk op wat ik de afgelopen weken allemaal gezien en meegemaakt heb zou ik niet weten waar ik moet beginnen met het schrijven van een verhaal. Gelukkig zeggen foto's meer dan duizend(en) woorden, dus - bij gebrek aan tijd om een verhaal te proberen te schrijven over een ervaring die eigenlijk onbeschrijfelijk is:

Enjoying the sunset met rode wijn en cheez-it's (so classy) bij het Lighthouse Hostel in Big Sur.

Vliegend voorbijde Halfdome in Yosemite. :)

Bergen, sneeuw, kou, shorts & sunglassesmet de andere kant van de Halfdome op de achtergrond, nog steeds in Yosemite.

Even afkoelen @ Lake Tahoe. :)

Met z'n allen in San Francisco - vlnr: Simone, Melissa, Marte & ik.

Doing some serious tree-hugging @ Sequoia National Park.

In de zon @ Grand Canyon.

In de hagel @ Grand Canyon (same day, probably same hour even!).

En van de Canyon door naar de woestijn.

Ik zit nu met Simone en Melissa in een hotel in de buurt van Palm Springs, vandaag hebben we een intens dagje woestijn gedaan in Joshua Tree National Park. De bergwandeling van2 uur in devolle zonwas afzien,maar dat maakte de frisse duik in het zwembad die volgde toen we weer terug waren bij het hotel alleen nog maar heerlijker! Na vandaagzoeken we 't stadse leven weer op, morgen naar San Diego en daarna Los Angeles. Over minder dan twee weken kom ik alle verhalen live vertellen, maar tot die tijd nog even zoveel mogelijk genieten van m'n Californische leventje. Want missen ga ik het.

Adios amigos!

Liefs, Ier

Welcome to the Hotel California

Deze keer 'ns een ander perspectief op m'n leventje hier in Santa Barbara dan dat van mij. De afgelopen twee weken zijn papa en mama hier op bezoek geweest en metal het journalisten bloed dat nog steeds weldoorde aderen stroomt kon Bart de verleiding niet weerstaan om er zelf ookeen stukje over te schrijven. Ik stel dit geweldige platform daarvoor natuurlijk graag ter beschikking. :) Door Bart van Oortmerssen dus:

Veel kinderen leven de droom van hun ouders. Spelen piano omdat moeder altijd zo graag op muziekles had gewild, of ze worden op het sportveld door pa naar een niveau geschreeuwd dat voor hemzelf niet was weggelegd. Het leven van Iris als student aan de universiteit van Santa Barbara had gemakkelijk de droom van haar ouders kunnen zijn. Alleen hadden we er zelf niet eens van durven dromen.

De afgelopen twee weken heeft Iris ons meegenomen in haar leven op UCSB en de vele andere geneugten van zuidelijk Californië. Woorden schieten tekort om die ervaring te beschrijven. Dat zal ook wel de reden zijn dat Iris mijn aanbod heeft aangenomen om voor één keer haar plaats in te nemen als blogger. Daaraan werd wel een harde voorwaarde verbonden: ,,Jemaghet er niet zelf opzetten hoor!'' Alles wat hier is te lezen heeft dus de meest vergaande vorm van censuur overleefd: die van een dochter jegens haar eigen vader.

Eerder dit jaar hadden we al het genoegen om door een dochter op sleeptouw te worden genomen. Marleen woonde een maand in Barcelona om daar Spaans te leren (de officiële lezing) en heeft ons kanten van de stad laten zien die we bij eerdere bezoeken nooit hadden ontdekt. Als een echte ‘local' gidste ze ons door bijzondere wijkjes, naar exposities en bezienswaardigheden, naar Catalaanse bars en eettentjes en door het openbaar vervoer.

Met hetzelfde gevoel van gewichtloosheid hebben we ons overgegeven aan het programma dat onze All American Girl had uitgezet. Heel prettig om iemand in de auto te hebben die zonder kaart kan aanwijzen hoe je tijdens de spits het snelst van Santa Monica Boulevard naar de Sunset Strip rijdt, die kan vertellen waar je lekker kan eten aan The Waterfront in San Francisco en die weet dat er op Hollywood Boulevard pal achter die uitnodigend zwaaiende meneer bij de parkeergarage van 10 dollar per uur nog een parkeergarage is, maar dan gratis.

Eerste hoogtepunt van een lange reeks was natuurlijk de eerste berenhug (na ruim vier maanden!) op LAX. Na twee dagen chillen (niet helemaal het goeie woord bij een graadje of 25) in het appartement van Petra in Ventura hebben we ons geïnstalleerd in de Faculty Club, zeg maar het campushotel, en ons begeven in het studentenleven op UCSB. Als niemand had verteld dat hier 20.000 studenten werken aan hun toekomst, hadden we ons gewaand op een oversized vakantiepark met volop groen, ruime appartementen aan zee, centraal gelegen lagoon met pelikanenpopulatie, uitstekende sportvoorzieningen, uitgebreide horeca en even uitgebreid entertainmentprogramma en prima verbindingen met downtown Santa Barbara. Maar het is dus een universiteit. Zonder fiets word je er vanzelf een verdienstelijk middenafstandloper.

Over de dependance Isla Vista waar Iris verblijft kunnen we kort zijn: krapjes, nul privacy, maar wel heel gezellig en zeker niet erger dan wat ik me herinner uit m'n eigen studententijd. Alleen hadden wij geen bageltent aan de overkant, geen drankwinkel met stellingen van een meter of vijf de lucht in, geen Starbucks en geen pizza van Giovanni met de wedstrijden van de Lakers in HD op een (ook al) oversized scherm. En ook niet onbelangrijk: geen Annekee en Marte! Wat is het fijn dat die meiden alle mooie en minder mooie ervaringen met elkaar kunnen delen (@Marte: so much voor anoniem citeren). Hier mag Gillian, die we hebben opgezocht in San Jose, overigens ook niet onvermeld blijven. You guys are welcome in IJsselstein anytime!

Na drie dagen UCSB, waar we ook nog in de collegebanken hebben gezeten voor een interactieve les Macro Economics, hebben we nog roadtrips gemaakt naar San Francisco en de winecountry noordelijk van de baai, en naar Los Angeles waar we de beroemde stranden langs de Pacific Coast Highway hebben gecheckt (Malibu, Santa Monica, Venice Beach), ons hebben vermaakt op Sunset Boulevard, Hollywood en in Beverly Hills, waar de rich & famous verpozen. En tussendoor was er altijd weer Ventura, waar het zwembad en de superieure gerechten van Petra op ons wachtten. De sorbets van buurman Alex logen er trouwens ook niet om.

In het laatste weekeinde kwamen Oren en Agnes, goede vrienden uit Petra's vorige appartementencomplex, langs in Ventura. Dat plaatste Iris voor een dilemma: werd het de barbecue bij Petra met de wereldberoemde kippenpoten en Mojito's van Oren, of UCSB Extravaganza, het jaarlijkse muziekfestival dat geldt als het culturele en alcoholische hoogtepunt van het studiejaar (hoewel, alcoholische hoogtepunten zijn er elk weekeinde, donderdag meegerekend. We zijn zo blij dat Iris in de VS nog minderjarig is!). Het evenement is gratis toegankelijk voor studenten en bewoners van de wijde omgeving. Dit jaar stonden er grootheden als Drake, Chromeo, de Super Mash Brothers en Edward Sharpe & The Magnetic Zeros op het programma. Eigenlijk een no brainer, want lekker eten onder vrienden kun je nog veel vaker doen en de Extravaganza maakt Iris maar eens in haar UCSB-leven mee. Ze is dus vanuit Ventura heen en weer gescheurd voor dit superfeest.

Nadat we de kippenpoten hadden geproefd, maar vooral nadat Iris me op YouTube de Magnetic Zeros had laten horen (volgens haar het absolute hoogtepunt), weet ik niet meer zo zeker of ze de juiste keuze heeft gemaakt. Gelukkig heeft de smaakpolitie na haar terugkeer in Nederland al wat herstelwerkzaamheden gepland (North Sea Jazz met Joss Stone en Stevie Wonder) want de Zeros... Nou ja, luister zelf maar.

Welmooi is het shirt dat de drie Nederlandse meiden op Extravaganza hebben aangeschaft. Op de voorkant een aantal malen het woord Isla Vista en een grote palmboom, op de achterkant de tekst: My Life. Your Dream. En zo is het!

Update!

Ik moet toegeven dat m'n schrijffrequentie de afgelopen tijd flink omlaag is gegaan, maar de belangrijkste reden daarvoor is juist dat er zo veel gebeurt. Ik heb inmiddels week 5 van het Springquarter erop zitten, wat betekent dat ik nu zo'n beetje over de helft van m'n laatste term hier ben. Maar daar denk ik liever nog even niet aan.

De afgelopen weken zijn voorbij gevlogen. Zo ben je nog aan het nagenieten van een heerlijke springbreak, en zo zit je alweer aan de studie voor je midterms... Studeren ja, dat moet hier af en toe ook nog gebeuren, hoewel ik moet toegeven dat ik er soms wel ontzettend veel moeite mee heb! Dan gaat het meer om de motivatie dan om het materiaal, want als de stralende zon naar me roept kan ik eigenlijk gewoon geen nee zeggen. Gelukkig heeft die neiging tot nu toe nog weinig invloed gehad op m'n grades, en ik hoop dat ik dat zo kan houden!

Dit quarter is verder niet alleen qua weer, maar ook qua vakken een goeie. De vakken die ik nu volg - in een beetje een waardige update mag dit natuurlijk niet ontbreken - zijn Organizational Communication, Macroeconomic Theory, en Psychology of Sport and Exercise (wat variatie kan nooit kwaad). De eerste twee heb ik gekozen omdat die aansluiten bij m'n eerdere vakken, de derde vooral omdat het me wel leuk leek en ik ruimte overhad voor wat anders. En dat was een goeie keuze. Naast anekdotes over hoe Shaq nieuwe Lakers-spelers ontgroende en de sterallures van een 16-jarige Lebron James op basketbalkamp - alles met eigen ogen gezien tijdens 20 jaar ervaring in the field, heb toch wel respect voor deze man! - wordt er af en toe ook wat praktijk tussen de stof door gegooid. Tikkertje met de hele klas, geblinddoekt over het veld rondrennen, haasje over (hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze over hun professor heen zijn gesprongentijdens college?) en een touwspringwedstrijd - dat was alweer een tijd geleden, maar de lol is er nog niet af! Allemaal wel met een academisch doel natuurlijk.

Wat ik eigenlijk nog het leukste vind dit quarter heeft weinig met studeren te maken, maar als je er ergens credits voor krijgt is het hier: basketbal. Ik heb me deze keer niet meer ingeschreven voor de studentencompetities, maar in plaats daarvan voor een course in Advanced Basketbal. Twee keer per week trainen we onder leiding van Coach Colson, een ouwe rot in 't vak met een leven vol kennis en ervaring, en die draagt hij graag aan ons over. Naast de bekende drills diehij ons laat doen aan het begin van de training spelen we eigenlijk vooral wedstrijdjes, en als een van de twee meiden in een groep die verder alleen maar bestaat uit jongens variërend in lengte vanzo'n1.75 tot over de 2 meter heb ik m'n uitdaging wel gevonden!

Zo, als het goed is is iedereen nu weer helemaal op de hoogte van alle praktische zaken die met mijn studie hier te maken hebben. Ik zou jullie graag ook nog watvertellen over het afgelopen weekend dat ik met de meiden hebdoorgebrachtin Pasadena/LA om de verjaardag van Gillian's vriend, Marco, te vieren, maar ik moet er zo vandoor. Over een paar uurtjes staan er namelijk twee mensen op LAX te springen om hun zongebruinde dochter weer in de armen te sluiten. Dus, goede reden om de blog nog even in de gaten te houden, dan vertel ik later meer. ;) Lieve papa en mama, tot zo!

Liefs, Ier

Time Flies When You're Having Fun

M'n laatste blog ging over de reis naar New York in Springbreak. Dat is nog maar twee weken geleden, en toch voelt het al als een eeuwigheid! Er is namelijk weer heel veel gebeurd in de tussentijd, en nu ik officieel over de helft van m'n verblijf hier ben gaat die tijd nog veel en veel sneller...

De vrijdagmiddag na Springbreak zijn Marte, Annekee en ik richting het noorden gereden om Gillian - Marte's huisgenootje die een paar weken geleden weer thuis is gaan wonen - op te zoeken in San Jose. We vertrokken uiteindelijk wat later dan gepland (want wie denkt er nou aan om een rijbewijs mee te nemen als je een auto gaat huren?), maar de achterstand werd weer ingehaald door flink op het gaspedaal te trappen (rood, groen, dat zijn slechts richtlijnen toch?). Tegen 10u 's avonds kwamen we uiteindelijk aan in San Jose waar Gillian ons opwachtte, met (Europese!) kaasjes, druiven, appels en prosecco, ready to do some catching up. Het hele weekend was gezellig, ontspannen en fantastisch, maar de hoogtepunten waren zonder twijfel Gill's birthday dinner in San Francisco en de Paasbrunch met (bijna) de hele familie de volgende ochtend/middag!

Gillian had voor zaterdagavond een tafel gereserveerd in Waterfront Restaurant, op Pier 7 in San Fran. Een heel mooi, sjiek restaurant, waar we ook nog eens de beste tafel toegewezen kregen - met uitzicht over de hele baai en een sfeervol verlichte Bay Bridge. Daar hebben we verder de hele avond doorgebracht (letterlijk, we waren de laatsten die vertrokken), verwend met gratis appetizers en de heerlijke seafood gerechten waar San Fran bekend om staat. Dat ik niet aan de champagne mocht was geen probleem dit keer, ik benwaarschijnlijk een van de weinigen die stond te juichen om de BOB te zijn: voor het éérst in ruim drie maanden heb ik weer in een auto gereden! Ik heb inmiddels geloof ik zo'n imago van het jonkie die niks mag opgebouwd dat ik de meiden ervan moest overtuigen dat het toch echt wel legaal was, maar dat het probleem is dat ik geen auto had om in te rijden. Gillian bood die van haar - een automaat, dat was wel echt een first - met liefde aan voor een oefenritje 's middags en de trip naar San Fran die avond. Liet ik ze toch mooi even schrikken toen ik deed alsof ik niet doorhad dat ‘ie nog in z'n achteruit stond toen ik gas gaf.

Die zondag was Pasen, wat bij Gill thuis heel traditioneel gevierd wordt, en wij waren ook van harte uitgenodigd. De familie bracht de ochtend in de kerk door, terwijl wij intussen de met snoep gevulde eieren verstopten en de nodige voorbereidingen in de keuken troffen onder het genot van een glaasje champagne. Toen iedereen terug kwam doken de kinderen op het eieren zoeken en ging Gill's moeder aan de slag met de énorme ham die speciaal voor deze gelegenheid in huis was gehaald. Rond half 4 zaten we uiteindelijk aan de brunchtafel, met heel veel en lekker eten en een hele gezellige, warme familie. Ik vond het echt een heerlijke dag, en het was heel leuk om te zien hoe ze hier zo'n feestdag vieren. Super ook dat Gillian en haar familie ons zo met open armen ontvingen en ons hun familiefeest lieten meevieren!

Na een lang weekend San Jose zou je misschien denken dat het wel weer even genoeg was met de trips naar het noorden, maar nee. Zondagnacht kwamen we terug in Santa Barbara, en woensdagochtend was ik alweer onderweg naar boven, dit keer met Petra die wat klanten op ging zoeken en mij had uitgenodigd om mee te gaan. In eerste instantie zouden Marte en Annekee ook meegaan, maar vanwege toetsen en deadlines konden die hun lessen niet missen.

Dat maakte de trip er gelukkig niet minder om, terwijl Petra aan het werk was ben ik wat rond gaan neuzen in de kuststadjes waar we kwamen, en 's avonds gingen we samen leuke dingen doen (uit eten, winkelen in San Francisco, film en appeltaart als toetje op bed in de hotelkamer; life's good!). Ook heb ik Paula, een vriendin van UCU die ook op uitwisseling is, nog opgezocht in Berkeley. Dat is ook niet verkeerd zeg! Ze heeft me een hele tour gegeven van de campus, het stadje Berkeley (ik dacht dat Santa Cruz de hippiestad was, maar hier kunnen ze er ook wat van!) en het International House waar ze woont. Zag er heel mooi en gezellig uit allemaal! We hebben er vrijdagavond nog even wat gegeten met z'n allen in zo'n typisch Amerikaans eetcafé en daarna zijn Petra en ikweer richting SB gereden.

Rond half 2 's nachts kwam ik aan in Isla Vista, en verwachtte het huisterug te vindenzoals het eruit zietna een gemiddelde vrijdagavond: woonkamer vol met lege blikjes, keuken vol met lege flessen, en m'n huisgenoten knock-out in bed. Het klopte deels - lege blikjes, halfvolle flessen, een aantal huisgenoten (en niet-huisgenoten) knock-out in bed - maar ik had er niet gelijk bij stil gestaan dat het Floatopia weekend al begonnen was, waarvoor mensen uit de wijde omgeving naar IV komen. Toen ik bepakt en bezakt het huis binnenkwam werd ik vragend aangekeken door allemaal dronken, onbekende gezichten.

Ik benm'n slaapkamer ingedoken, kapot van de lange rit, maar de rest van het weekend kan ik eigenlijk met hetzelfde beeld omschrijven: heel veel onbekende, heel dronken mensen, dansend en feestend door de straten van IV. Voor wie niet weet wat Floatopia is: Dit artikel vat de boel wel aardig samen. Omdat de stranden dit jaar afgesloten waren werd het hele feest verplaatst naar Del Playa, de straat ernaastdie algemeen bekend staat als de Partystraat. Al met al was het een heel bizar weekend, met z'n ups (veel leuke feestjes, crazy people-watching op Del Playa) en z'n downs (ontploft toilet in de andere badkamer, dronken, onbekende gezichten die hun grenzen wat kwijtraken, the day after). Ik kan inieder gevalzeggen dat ik weer een ervaring rijker ben!

En nu weer lekker de zon in!

Liefs,

Ier

PS. Ik heb de fotolimiet inmiddels overschreden, maar ik ga kijken of ik er wat op kan vinden. Foto's komen eraan dus, maar even wachten nog!

Springbreak, Woohoo!

Ik heb ‘m geloof ik niet gevierd op de manier die Joey en Chandler voor ogen hadden bij die kreet, maar naar mijn idee nog veel en veel beter! Ik had me absoluut geen betere besteding van de afgelopen week kunnen voorstellen. :)

Na nog even zwoegen in de warmte tijdens de laatste week van het quarter (die noemen ze hier Deadweek) en de finalsweek, was het vorige week zondag dan eindelijk zover. Rond middernacht stapte ik op het vliegtuig naar New York om daar een week te gaan genieten met m'n lieve zus, die ik intussen al drie maanden niet gezien had!

De reis zelf verliep alles behalve soepel. In eerste instantie dacht ik nog dat de 2,5 uur vertraging van mijn vlucht het grootste probleem was, maar toen ik - na ongeveer een uur ronddwalen over een van de meest onoverzichtelijke vliegvelden waar ik ooit geweest ben - eindelijk bij de terminal arriveerde waar Marleen aan zou komen, was haar vlucht op geen bord te vinden. Een uiterst ongeïnteresseerde gast bij de bagageclaim wist me uiteindelijk te vertellen dat de vlucht gecancelled was (wat, gecancelled?!), maar kon me weinig vertellen over wat er verder zou gebeuren. Het was dus afwachten tot Marleen me vanuit Philadelphia zou bellen via een payphone, want haar Nederlandse telefoon werkte niet aan deze kant van de oceaan.

Dan schiet je toch wel even in de stress; onbekend vliegveld, vlucht gecancelled, geen mogelijke manier om je zusje te bereiken. Gelukkig wist Marleen mij even later wel te bereiken, met het bericht dat ze een nieuwe vluchthad kunnen krijgen(wat later de laatste vlucht vanuit Philadelphia bleek te zijn op die avond). Dat die vlucht uiteindelijk ook nog 2 uur vertraagd was namen we dan maar voor lief. Ik was ontzettend opgelucht en dolgelukkig toen ik m'n zusje, na ruim 6 uur ijsberen door een nagenoeg lege terminal, eindelijk in de armen kon vliegen!

Wat daarna volgde was een superweek. Ik weet nauwelijks waar ik moet beginnen met het beschrijven van alles wat we gezien, gedaan en meegemaakt hebben - ik denk dat ik wat dat betreft vooral de foto's maar voor zich laat spreken! Het was heerlijk om Marleen weer te zien, bij te kletsen, en samen een geweldige stad te ontdekken waar we allebei nog nooit eerder geweest waren. Ook zijn we veel op stap geweest met Marthe (ons teamgenootje die drie maanden Engels studeert in NY), vanaf donderdag ook vergezeld door Olya (ons andere teamgenootje die vanuit Nicaragua was ingevlogen) en op de laatste dag ook haar vriend Mitz - een grote gezellige groep dus.Vond hetecht super om iedereen weer te zien! Ik zal toch maar even een poging doen de hoogtepunten van de reis samen te vatten in de hoop dat het verhaal niet te lang word, maar ik kan niks beloven. ;)

Het avontuur begon dinsdagochtend op Times Square. We hebben er onze ogen uitgekeken tussen alle lichtgevende billboards, drommen toeristen en gekke mensen, én in de overdreven grote M&M Store. Ongelofelijk wat ze allemaal kunnen verzinnen rondom zo'n simpel snoepje! 's Middags hadden we afgesproken met Marthe op Grand Central (ook al een attractie op zich) en zijn we met z'n drieën de stad ingedoken om te shoppen en een hapje te eten. Café Stout leek ons wel een goeie.

Na het eten zijn Marleen en ik doorgelopen naar Madison Square Garden om een Knicks game mee te pakken. En wat voor één! Hoewel tegenstander Denver Nuggets er een stuk beter voor staat in de competitie kregen we nog een hele spannende wedstrijd te zien, die uiteindelijk door de Knicks gewonnen werd met 5 punten verschil (109-104).

In de dagen die volgden zijn we (bijna) alle attracties die New York te bieden heeft afgegaan: Picknick in Central Park en Top of the Rock samen met Marthe, Staten Island Ferry (met uitzicht over het vrijheidsbeeld en de skyline van Manhattan), Ground Zero, SoHo, ChinaTown en de grootste Gotische kerk van de wereld (St. Something... Marleen, help me even?). We konden op korte termijn geen kaartjes meer krijgen voor een Broadway Show - althans, niet voor een prijs die binnen ons budget paste - dus in plaats daarvan zijn we donderdagavond naar een Stand-up Comedy Club geweest. Dat was een heel leuk alternatief!

Zaterdag heeft Marthe ons (Marleen, Olya, Mitz en mij) meegenomen naar haar favoriete buurtje in Manhattan, Greenwich Village. Dit was weer even heel wat anders dan torenhoge wolkenkrabbers en hotdog vendors op elke hoek van de straat (waar overigens ook niks mis mee was hoor :)). Kleine boetiekjes, terrasjes en marktkraampjes omringd door statige woonhuizen en mooie parkjes, het deed me een beetje denken aan het Londense Notting Hill. We hebben er lekker genoten van onze Starbucks op een bankje in de zon in Washington Square Park, en zijn na een koude wandeling over de Brooklyn Bridge neergestreken in een trendy en gezellig Italiaans restaurantje in dezelfde buurt. Dat was een hele leuke afsluiter van - ik kan het niet vaak genoeg zeggen - een geweldige week. De volgende ochtend zijn Marleen en ik nog even op een vintagemarktje in de buurt wezen rondneuzen, hebben bij de buurtsuper wat te eten voor onderweg ingeslagen en zijn daarna ruim op tijd richting vliegveld vertrokken (achteraf zeker ruim op tijd, want ook op de terugweg was m'n vlucht weer ruim 2 uur vertraagd - no more AirTran for me!). Ik kan haast niet geloven dat het alweer voorbij is.

Nu is dus het uitkijken naar het volgende bezoek: papa en mama hebben inmiddels ook een vlucht geboekt! Over ongeveer een maandje arriveren ze in LA en gaan we lekker twee weken rondtouren door California, I'm excited!

En nu eerst gauw foto's kijken! ;)

Liefs, Ier

America's Next...

Het is alweer even geleden dat ik wat geschreven heb. Je zou het misschien niet verwachten Maaike, maar ik was inderdaad druk met eindelijk een beetje stress in dat luie Californische leventje van me. ;) Afgelopen week heb ik zo'n beetje elk vrij uur in de bieb doorgebracht, om me voor te bereiden op een tentamen, een presentatie, een paper en een log deadline die allemaal voor afgelopen vrijdag gepland stonden. Het is niet eens zozeer dat ik geen tijd vrij kon maken om een blog te schrijven (dat was waarschijnlijk een nuttiger besteding van m'n sogsessies geweest), maar meer dat ik niets anders had om over te schrijven dan de kleuren van de muur in de Davidson Library. Met al dat werk dat zich opgestapeld had was er natuurlijk weinig tijd voor spannende trips, en 200 pagina's managerial economics zijn ook niet echt bevorderlijk voor de inspiratie.

Los van afgelopen (en komende) week is het studeren hier over het algemeen heel relaxed hoor, ik mag absoluut niet klagen. Misschien komt het ook daardoor dat ik na één week stress vergelijkbaar met UCU zeker drie dagen nodig had om bij te komen; ik ben het helemaal niet meer gewend. Gelukkig doet de BBQ chicken van Oren wonderen, en blijkbaar smaakt ‘ie nog beter als ‘ie in de regen bereid is. That's right, in de regen. Afgelopen zaterdag stond er een grote BBQ op het programma bij Petra thuis, met een stuk of 15 man van de partij. Net toen we op het punt stonden de barbecue aan te steken begon het te hozen, maar wie Oren een beetje kent weet dat dat hem gelukkig niet tegen zal houden. Terwijl wij met z'n allen in Petra's woonkamertje aan de wijn zaten stond Oren de kip te bakken in de plenzende regen, en niet voor niets: het eten was verrukkelijk! En voor zover ik weet heeft Oren het zelf ook prima naar z'n zin gehad. :)

Los van de verregende BBQ is eigenlijk het enige noemenswaardige wat ik de afgelopen week heb meegemaakt een bezoekje aan de kapper hier in Santa Barbara. Was ik in eerste instantie niet van plan, maar wat moet dat moet en dan kan je er maar beter het beste van maken. Bovendien vroeg ik me stiekem altijd al af hoe al die Amerikaanse meisjes toch aan van dat perfecte haar kwamen - niet alleen covergirls en cheerleaders maar zo'n beetje alles wat hier rondloopt; groot of klein, dik of dun, skinnyjeans of sweatpants, the hair looks flawless.

Ik weet nu dat het niet genetisch bepaald is, en er is ook geen wondershampoo die de frizz in lucht laat oplossen. Na bijna anderhalf uur (!) in de kapperstoel te hebben doorgebracht kwam ik zelf met een bos golvende lokken de winkel uit waar photoshop nauwelijks tegenop kan (ok, dat is misschien lichtelijk overdreven - photoshop kan overal tegenop volgens de Hollywood-filosofie). Marte was gelijk enthousiast, van haar mag ik het nooit meer anders dragen, maar ik ben toch bang dat het er niet vaak van zal komen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat als ik het al voor elkaar krijg me in de onmogelijke bochten te wringen om het net zo stylish geföhnd te krijgen als de kapper, ik de tijd/zin/discipline er niet voor heb om dat proces elke ochtend te herhalen. Ik hou het zelf voorlopig dus maar gewoon bij de natural look, but at least now I know the secret. En ik moet eerlijk bekennen, ik voelde me toch ook wel even een echte all American girl vandaag!

Voor een reisverhaal was dit misschien wat oppervlakkig, maar ik ben natuurlijk ook in Amerika en ik weet dat dit een cliché is waar veel meiden stiekem toch wel benieuwd naar zijn. ;) De volgende blog wordt waarschijnlijk wel wat spannender: vrijdag vertrek ik met Marte en Annekee weer richting LA, dit keer in een bus vol uitzinnige Gauchofans, voor de Big West Championship Tournament waar UCSB aan meedoet. We hebben hier als vroege vogels bij de vorige thuiswedstrijd gratis kaartjes voor gekregen, en die kans laat je natuurlijk niet schieten!

Liefs, Ier

Ik Ben Charlotte Simmons

Dat is niet de naam op m'n fake ID (ik zie het sommigen denken ;)). Die schijnen hier trouwens een vermogen te kosten en bovendien voor grote problemen te kunnen zorgen - nauwelijks de investering waard voor die paar maandjes... Nee, Ik ben Charlotte Simmons is de titel van het boek dat me rond de herfstvakantie is aangeraden door vader en zus, voor wat mentale voorbereiding op mijn reis. Ik heb het vorige week uitgelezen.

Het boek gaat, hier geen verrassing, over Charlotte Simmons: Een ontzettend slim maar behoorlijk naïef meisje uit een klein dorp ergens op het Amerikaanse platteland, dat met een beurs gaat studeren aan een grote, prestigieuze Amerikaanse universiteit. Daar komt ze in aanraking met zo'n beetje alles wat God verboden heeft, kort samengevat het Amerikaanse studentenleven (waar studeren overigens nauwelijks aan te pas lijkt te komen). Nu ik het boek uit heb kan ik me wel wat voorstellen bij het advies om het te lezen vóór ik hierheen kwam, dan was ik waarschijnlijk voor minder verrassingen komen te staan tijdens die eerste weken!

Ik weet nog dat ik toen ik de eerste paar hoofdstukken van het boek las dacht dat het verhaal wel wat overdreven zou zijn hier en daar, maar niets is minder waar. Dat is ook eigenlijk niet gek, want de schrijver, journalist Tom Wolfe (naar eigen zeggen de 'prime fictional chronicler of America', ook wel bekend van bestsellersBonfire of the Vanities en A Man in Full), heeft zijn verhaal gebaseerd op indrukken die hij heeft opgedaan tijdens vier jaar meeleven met studenten op verschillende grote Amerikaanse universiteiten, waaronder Duke University en Stanford. Het resultaat is een controversiële, hier en daar wat grove maar ook met veel humor gevulde roman, die zeker de moeite waard is. En voor mij dus een feest van herkenning.

Nou zie ik mezelf niet als een naïef meisjeuit eenklein dorp op het Amerikaanse platteland(/kikkerlandje in Europa?) hoor, maar in het begin kon ik me tot op zekere hoogte best identificeren met deze Charlotte! Dat kwam denk ik met name door uitzinnige houseparties, drommen dronken studenten die hier op willekeurige avonden door de straten struinen en de nachtelijke avontuurtjes van onze lieftallige kamergenote. Daar houdt de vergelijking dan wel weer op, want ik ben niet van plan in dezelfde problemen terecht te komen als Charlotte. Voor diegenen die ik nieuwsgierig genoeg gemaakt heb om het boek ook echt te gaan lezen, ik zal niet verklappen wat er allemaal gebeurt, daar mogen jullie zelf achterkomen. :) Ik ben Charlotte Simmons dus, by Tom Wolfe that is.

Goed, dan weer terug naar het echte leven. Daarin is eigenlijk bizar weinig gebeurd de afgelopen week. Heb een heerlijk relaxed weekend gehad bij Petra, waarin we absoluut niets gedaan hebben, en ben verder vooral aan het studeren geweest. Intussen bevinden we ons nu in de laatste paar weken van het Winter Quarter (ongelofelijk hoe snel dat gegaan is), en het werk begint zich op te stapelen. Nog een paar papers, presentaties, deadlines, en over iets meer dan twee weken finals, en dan zit de eerste term er alweer op. Hoewel ik zeker tijd steek in al dat werk dat op me ligt te wachten - ook al moet ik eerlijk zeggen dat ik het tot nu toe toch een stuk minderintensief vinddan m'n opleiding in Nederland - ben ik ondertussen in gedachten ook al plannen aan het maken voor springbreak, en de trip naar New York die Marleen en ik dan gaan maken. Nog zo'n drie weekjes, ik kan bijna niet wachten tot het zover is!

Maar eerst nog even hard werken dus, ik ga gauw aan de slag. Als ik weer eens wat boeiends meemaak zal ik het jullie laten weten. ;)

Liefs, Ier

Another Great Weekend (Lang Leve de President!)

Afgelopen week was een beetje een onrustige week. Een van de dingen die daaraan bijdroegen was de ontdekking van wéér een nieuw gebrek aan onze strandhut. Zo kwam er woensdag iemand van het gasbedrijf langs om de verwarming te maken, maar deze sloot in plaats daarvan het gashelemaal af. Blijkbaar lekte er weer ergens wat, maar dit keer in de buurt van iets wat met elektriciteit te maken heeft. Vanwege deze ‘hazardous situation' zaten we dus zo'n drie dagen zonder gas en warm water. De monteur die vrijdagmiddag kwam om de boel weer te maken hoorde ik tijdens die klus meerdere keren zuchten ‘This is so IV...' (Isla Vista) - daarmee slaat ‘ie de spijker geloof ik wel recht op z'n kop. Maar goed, na deze koude douche(s) was ikin ieder gevalwel klaar voor een lekker lang weekend weg!

Zaterdagochtend vroeg kwam Petra me ophalen, kids nog half in coma op de achterbank en de kofferbak volgeladen met tassen en lekker eten. Nog even langs de K-Mart voor ijs in de koelbox, en ready to go. Zaterdag hebben we eigenlijk de hele dag gebruikt om naar San Francisco te rijden, en onderweg een paar keer te stoppen voor wat eten en sightseeing bij leuke plekjes. Zo hebben we geluncht en op de pier gewandeld in Avila Beach, ijs gegeten aan het strand in Capitola en gedineerd in het plaatsje Los Gatos, wat meer de bergen in.

Om de trip die we over ongeveer een maandje gaan maken met Marte en Annekee erbij nog wat spannend te houden, hebben we toeristisch San Fran voor een groot deel even gelaten voor wat het is. In plaats daarvan zijn we zondag nog wat verder naar het noorden gereden, door the Californian winecountry. Het ziet er allemaal uit alsof je door een ansichtkaart rijdt, zo mooi! Ook hier zijn we weer gestopt in wat kleine plaatsjes. Zo hebben we geluncht in Yountville, bij de ‘Bouchon Bakery' (na zo'n 20 minuten in de rij te hebben gestaan voor een sandwich begreep ik waarom ze deze bakkerij ‘file' genoemd hebben, but it was worth it! :)). Daarna zijn we een kijkje gaan nemen bij het ‘Petrified Forrest', bij het plaatsjeCalistoga. De omschrijving in de reisgids was veelbelovend - ´...enorme, miljoenen jaren oude Sequoia bomen, door de tijd heen versteend door vulkanische as...´ - maar ik denk toch dat een geoloog waarschijnlijk meer waar voor z'n geld had gekregen. Van het ‘enorm' was weinig over en wat er was lag in stukken op de grond, toch iets minder groots en mysterieus dan we verwacht hadden. De wandeling door het bos waswel heerlijk, lekkergenoten van het weer ende frisse lucht!

Maandag was President´s Day - een feestdag waar over ´t algemeen weinig aandacht aan besteed wordt, maar dat extra dagje vrij is natuurlijk van harte welkom! Hoewel wegeen grenzen overzijn gegaan was het best een internationale dag te noemen. We begonnen in North Beach, wat ook wel bekend staat als ´Little Italy´. Op het eerste gezicht lijkt er (op de Italiaanse vlaggetjes op de lantaarnpalen na) weinig Italiaans aan, maar zodra je er bij een eettentje gaat zitten merk je het verschil. Bijna net zo goed als de echte Italiaanse pizza, heerlijk!

Strak tegen North Beach aan ligt Chinatown, zo ben je met een paar stappen weer aan de andere kant van de wereld. Ook daar lekker rondgelopen, rondgeneusd in de boetiekjes (deels de klassieke Chinese prullaria, deels mooie souvenirs) en als testpanel voor Chinese thee opgetreden. Zo vloog de middag voorbij! Voordat we weer op huis aan gingen zijn we nog even wezen uitwaaien op het strand bij Golden Gate Park. Daar kwamen we ineens een Hollandse windmolen tegen, gepaard met de ‘Queen Wilhelmina Tulip Garden'. Echte tulpen konden we er niet vinden, maar het zag er toch aardig Nederlands uit! Die kon dus ook nog aan het lijstje toegevoegd worden. :)

Al met al ook nu weer een heerlijk weekend gehad. Ik vind het ook superleuk dat Petra me als echte local meeneemt naar plekjes waar je als gewone toerist toch minder snel zou komen. Petra, bij deze nog een keer bedankt dus! Het is hier nu half 12 's avonds, dus ik ga zo m'n bedje opzoeken. Morgen weer een lange middag genieten van de zon voor de boeg (de regen is inmiddels opgehouden, die kans laat ik niet schieten). Oh, en nog een beetje studeren natuurlijk. ;)

Liefs, Ier